سلام.
نميدونم چطور شد كه يهو دلم خواست بنويسم. شايد با نوشتن يكم بتونم با خودم كنار بيام و با وحيد درونم آشتي كنم.
آره ! قهرم با خودم. دليلشو نميدونم ولي همش با خودم دعوام ميشه. اصلا با خودم دو كلمه حرف حساب نميتونم بزنم ! نه اون كوتاه مياد نه من !!!
يه جورايي هم خودمو گم كردم. يعني ديگه خودم نيستم يا شايدم دنبال يه گمشده ام كه خودمم نميدونم چيه يا كيه ؟
نميدونم از اين وضع خوشحال باشم يا ناراحت !
الان خيلي ها هستن كه وقتي اين حرفاي منو ميخونن ميگن وحيد بابا يه قيافه ات نميخوره اينجوري حرف بزني ! مني كه هيچوقت پيش كسي خيلي از خودم نگفتم و همه چي رو به شوخي گرفتم و خندوندم و خنديدم.
ولي به خدا ديگه خسته شدم. از دست خودم و همه چيز و همه كس. از اين زندگي و روزاي تكراري
كه ميشه با يه روز از همه شون فاكتور گرفت. روزايي كه مثل برق از جلو چشام رد ميشن و به قول بزرگترا بهترين روزاي عمرمو با خودشون مي برن.
اين روزا نه درس خوندنم درست و حسابيه , نه كاركردنم و نه تفريحم. اصلا هيچيم سر جاش نيست.
يگم گيج ميزنم يا شايدم تنبل و بي اراده !
همش منتظرم يكي ديگه بياد و من و از اين وضع دربياره! فكر ميكنم خودم از عهده ي اين كار برنميام.
ولي از اون طرف هم به هيشكي اعتماد ندارم. يعني هيشكي رو نميتونم قبول كنم.
شايد الكي منتظرم...
محسن ميگه :
رفيق من سنگ صبور غمهام ... به ديدنم بيا كه خيلي تنهام
هيشكي نميفهمه چه حالي دارم ... چه دنياي رو به زوالي دارم
مجنونم و دلزده از ليلي ها ... خيلي دلم گرفته از خيلي ها
نمونده از جووني هام نشوني ... پير شدم پير تو اي جووني
تنهاي بي سنگ صبور ... خونه ي سرد و سوت و كور
توي شبات ستاره نيست ... موندي و راه چاره نيست
اگر چه هيچكس نيومد ... سري به تنهاييت نزد
اما تو كوه درد باش ... طاقت بيار و مرد باش
اگر بياي همونجوري كه بودي ... كم ميارن حسودا از حسودي
صداي سازم همه جا پر شده ... هر كي شنيده از خودش بي خوده
اما خودم پر شدم از گلايه ... هيچي ازم نمونده جز يه سايه
سايه اي كه خالي از عشق و اميد ... هميشه محتاجه به نور خورشيد.
يا علي ... خدا حافظ
وحيد
